VAN CHRISTENEN WORDT GEZEGD, DAT ZE IETS HEBBEN…

Het thema van deze preek is ontleend aan Lied 970. Het eerste couplet luidt: ‘Vlammen zijn er vele, één is het licht, licht van Jezus Christus, vlammen zijn er vele, één is het licht, wij zijn één in Christus. ‘ Dit lied wordt vanmorgen ook gezongen. De woorden sluiten naadloos aan bij de lezing uit 1 Korintiërs 12 over de vele verschillende gaven van de Geest, die aangewend worden voor de opbouw van gemeente van Jezus Christus. Gemeenteleden met verschillende talenten, dienen samen één en dezelfde zaak. Het thema: ‘Vlammen zijn er velen, één is het licht.’
De preek gaat over 1. Special 2. De knielbank 3. Gaven 4. Participatie en 5 Ambtsdragers

Lezen 1 Korintiers 12 : 4 – 11

‘In iedereen is de Geest zichtbaar aan het werk, ten bate van de gemeente.’

1 Korintiers 12 : 7

Special
‘Onder jullie zijn niet veel belangrijke mensen. Jullie vallen niet op door jullie wijsheid en jullie zijn ook niet machtig en rijk.’ Op de onderste sporten van de maatschappelijke ladder positioneert Paulus in zijn brief de christenen in Korinte. Gewone mensen, die kerkten in het gebouwtje naast de synagoge. Mensjes niet als wij. Toch worden de Korinthische christenen stuk voor stuk opmerkelijke figuren genoemd. Ze hadden iets speciaals. Deze leden in de kerk van Korinte bezaten volgens hun spirituele leider Paulus, -ik zal het in hun taal, het Grieks, zeggen- charisma. Of te wel: je straalt talent uit voor de opbouw van je kerk. Of je hebt diakoniai ontvangen. Je laat veel inzet zien voor je medemens. Of je hebt energemata gekregen.Je straalt energie uit. Power. Je geeft haast licht in een donkere wereld. ‘Jullie hebben deze gaven van de heilige Geest ontvangen,’ merkt Paulus over hun doen en laten op. Protestanten zijn doorgaans niet zo in de weer met de gaven van de Geest. Pinkstergemeenten des te meer. Christenen hoeven volgens onze Pinksterbroeders en –zusters niet suf over te komen, maar ze kunnen door de invloed van de Geest van God super zijn! Dit keer sta ik aan de kant van de Pinkstergemeente. Ook al gooien we sociologisch gezien wellicht niet zulke hoge ogen, pneumatologisch -wat het effect van de heilige Geest op ons leven betreft- kunnen we tot de top behoren, zelfs allemaal, als ik 1 Korintiërs 12 goed lees. We zijn hoofd voor hoofd special.

De knielbank
Ik vertelde aan het begin: de kerk in Korinte werd bevolkt door onaanzienlijke leden. Een Joods vrouwtje, een Griekse slaaf, een kind, een verdwaalde rijke.
De kleine, kwetsbare gemeente, man of 80, weerspiegelde de zwakheid en de dwaasheid van de gekruisigde Jezus. De kwetsbare beginperiode van de kerk, lijkt op onze tijd van minder kerkelijke meelevendheid en betwijfeld geloof.
We voelen ons als gelovige af en toe behoorlijk onbetekenend. Tot weinig in staat. Maar van christenen, de leden van de kerk, wordt gezegd, dat ze iets bijzonders zijn. Zij hebben wat! Zij hebben gaven. Gaven door de heilige Geest aan hen geschonken. Daarom zijn ze ook wat! Petrus preekte op de Pinksterdag: ‘Jullie zal de heilige Geest geschonken worden, want voor u geldt deze belofte, evenals voor uw kinderen en voor allen die ver weg zijn en die de Heer, onze God, tot zich zal roepen.’ Op grond van die belofte, heeft de koster de knielbank vooraan in de kerk neergezet. Wie erop knielt, stelt zich open voor de impact van de Geest van God in zijn of haar leven. Knielen is een hand naar de hemel openen. ‘Vul ‘m!’ ‘Schenk mij uw Geest!’ Dit gebed om de heilige Geest geschiedt onder handoplegging. ‘De gaven van de Geest uit de hemel om je taak te vervullen zijn voor jou,’ symboliseert de handoplegging. Ze komen bij God vandaan. Iedereen in de gemeente, die met de gaven van de Geest begiftigd wil worden voor zijn roeping als christen in de wereld, voor een bepaalde taak, voor heling en genezing, voor een missie en zoveel meer, krijgt in de Bijbel de handen opgelegd. Iedereen. Er zijn geen eerste en tweederang gelovigen. Nu van Korinte de Bijbel naar Waalwijk: De zwakheid en de dwaasheid van de gekruisigde Jezus weerspiegelt zich in de samenstelling van de kerk aan het begin van de 21ste eeuw en reflecteert op momenten van bezinning de gevoelens van gewone gemeenteleden, die zich geroepen weten tot ambtsdrager. Wie ben ik? Een mensje! Maar van christenen, de leden van de kerk, wordt gezegd, dat ze iets bijzonders zijn. Zij hebben wat! Zij hebben gaven. Gaven door de heilige Geest aan hen geschonken. Daarom zijn ze ook wat! Daarom kunnen ze ook wat! De apostel Paulus heeft gedreven door de Geest minstens 7800 km te voet en 9000 km over zee afgelegd, riskante reizen voor het verkondigen van het evangelie. Door de gave van de heilige Geest blijken mensen in staat tot datgene wat zij, noch anderen, ooit hadden vermoed. Het effect van de gaven is niet altijd even spectaculair als een zendingsreis van Paulus, maar kan bijvoorbeeld ook een verandering in een persoonlijke levenshouding inhouden, bereidheid om jezelf te geven, of over de energie beschikken om het jarenlang vol te houden in de zorg voor de ander. Allemaal gaven van de Geest van God die christenen, ook de gewoonste, bijzonder en sterk maken.

Gaven
Je knielt neer op de knielbank. Je bidt om de gaven van de heilige Geest. Er wordt ook daar om voor je gebeden. Er is daar om voor je gebeden. ‘Gods kracht wordt in zwakheid volbracht,’ weet je. Wat kan je dan geschonken worden? Wat kan je overkomen? Wat staat er te gebeuren? Paulus signaleert onder de christenen in Korinte negen gaven, zonder overigens volledig te willen zijn. De heilige Geest, waar je doorheen kijkt als door lucht -waar moet ik zoeken?- de heilige Geest, waar je een arm doorheen slaat als door leegte -wat moet ik voelen? – krijgt zichtbaar geur en kleur, wordt tastbaar door wat hij aan gaven in mensen tevoorschijn tovert. Paulus noemt: wijsheid en kennis.
Noem deze donaties uit de hemel instructiegaven. Je kunt wat overbrengen. Je hebt wat te zeggen. Vervolgens noemt de apostel een groot geloof, de gave van genezing, werking van krachten en de gave van het onderscheid. Neem dit viertal krachtgaven. Je toont als christen karakter en inzet. Bergen kunnen worden verzet. Tenslotte: profetie, tongentaal en de uitleg van tongentaal.
Noem deze competenties aanbiddingsgaven, worship in het Engels: God kunnen loven en danken vanuit het hart en uit volle borst. Ieder lid van de gemeente heeft zo zijn eigen specifieke gave. ‘In iedereen is de Geest zichtbaar aan het werk,’ schrijft Paulus, en wel ‘ten bate van de gemeente.’ Opeens zitten we met dat ‘ten bate van de gemeente’: voor het welzijn van de gehele gemeente, midden in de actualiteit: de participatiegedachte of te wel de participatiekerk.

Participatie
Oké, de discussie over en de vormgeving van de participatiemaatschappij van Rutte in wording, is in volle gang. Als kerkelijke gemeenschap draaien we graag hierin mee, al eeuwen trouwens. De kerk van Korinte werd rond het jaar 50 gesticht. Ik steek in bij een discussie, of we bij ‘gaven van de Geest’ aan bovennatuurlijke krachten moeten denken. Zijn het grotere en kleinere wonderen die ons uit de hemel overkomen? Of gaat het bij de gaven van de Geest om natuurlijke, schepselmatige begaafdheden, die door de heilige Geest worden ingeschakeld? Wat zijn nou echte gaven van de Geest? Bestaat er surrogaat? Een antwoord. Meestal worden onze natuurlijke aanleg, gaven, talenten, capaciteiten, competenties, of welke aanduiding u ook wilt gebruiken, ingezet om een diploma te halen, aangewend om carrière te maken, een beter salaris in de wacht te slepen, bewondering en respect van anderen af te dwingen. Er tegenaan voor onszelf. Niets mis mee. Of het moet zijn, dat je de ander ermee de loef af wilt steken. In het prat gaan op eigen bijzondere talenten, naast je schoenen lopen, viert een hoogmoedig individualisme hoogtij, waardoor men minachtend neerkijkt op minder-begaafden. Heet ook wel arrogantie! Resulteerde in Korinte in een verdeelde kerk. Paulus werpt nieuw licht op onze menselijke mogelijkheden. Hij vraagt christenen tegen hun individuele begaafdheden aan te kijken als een middel, waarmee God aan het werk kan gaan voor de hele gemeenschap. Er als individu en samen tegenaan voor de kerk. Door deze perspectiefwisseling veranderen talenten in gaven van de Geest. Als talenten anders gericht worden, weg bij onszelf, weg van ons eigen belang, en zij voertuigen worden van de zorg van God voor zijn gemeente, dan zijn het echte gaven van de Geest in de Bijbelse zin van het woord. Gaven van de Geest zijn participatiegaven.

Ambtsdragers

Namens de gemeente en de wijkkerkenraden en de algemene kerkenraad spreek ik onze dank uit voor alle participanten in onze kerken. Trouwe gemeenteleden. Vrijwilligers. Ambtsdragers. Zij waren bereid met hun persoonlijke kwaliteiten te investeren in de gemeente van Jezus Christus.
Onze waardering geldt in het bijzonder vanmorgen Liesbeth Spohr – Hazelaar, Laban Deurloo en Bas Verduin. Zij nemen nu afscheid van het kerkenraadswerk.
We noemen ook met dankbaarheid Margreet Salverda – Hekkelman, Marco van Beek, Jan de Rooij en Peter de Wit. Ook al is hun ambtstermijn verstreken, voorlopig blijven ze hun gaven aanwenden voor de gemeente. Met vreugde zal ik zo meteen Joyce Heuter-Wong en Annemarieke de Wit – Eemsing bevestigen als ouderling en Wim van Drunen herbevestigen als ouderling-voorzitter van de wijkkerkenraad. Nieuwe ambtelijke participanten. Zij gaan Frans Grims en Kees de Kramer voor, die op 31 januari in de Ambrosiuskerk als ouderling-kerkrentmeester van de Protestantse Gemeente zullen worden bevestigd.
Een preek in een dienst als deze uit 1 Korintiers 12 leek mij helemaal op zijn plaats. Waarom? Het is zo belangrijk om te weten dat we de dingen niet alleen doen, maar dat we gaven hebben, dat we de Geest nodig hebben. En wat voor een Geest! De geest van de Ajax, die zich meester maakt van de voetbalsupporters op de tribune in de Arena, wekt een golf van emotie.
De Geest van God, die gelovigen door de eeuwen heen bekwaam heeft gemaakt om hun werk in de kerk der eeuwen te volbrengen, inspireert met woord en dienst de gemeente van Jezus Christus op te bouwen. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de vrucht van de Geest… De liefde! Op 1 Korintiërs 12 volgt 1 Korintiërs 13, het prachtige hoofdstuk over de liefde.

Geef een reactie