MET PASEN BEGINT HET………………………..

We vieren in de dienst van Pasen de opstanding van Christus. De evangeliën schrijven over Jezus’ passie en zijn gewelddadige kruisdood. Zijn begrafenis is een droevig dieptepunt en zorgt voor grote verwarring onder zijn volgelingen. Drie dagen na zijn sterven gebeurt er echter iets ongehoords: Jezus wordt opgewekt! Door de dood heen toont God ons de weg naar nieuw leven. Deze hoop, deze vreugde, dit nieuwe begin vormt het hart van het paasfeest.

Zondag zal de paascyclus van Witte Donderdag, Goede Vrijdag en Stille Zaterdag worden afgesloten. Op de paasmorgen zijn de halleluja’s niet van de lucht. Paasliederen zijn vooral vrolijke liederen. Er zal alle ruimte voor zijn. Juist van zingend geloven raakt een mens opgewekt. Met Pasen is het nieuwe begin aan het licht gekomen!

Lezingen: Genesis 1 : 1 – 5 en Marcus 6 : 1 – 8

“Jezus zoekt gij, de Nazarener, de gekruisigde. Hij is opgewekt, Hij is hier niet; zie de plaats waar ze hem gelegd hadden.”(Marcus 16 : 6)

Een happy end?

’t Is uiteindelijk toch een happy end met Jezus geworden,
lijkt Pasen te willen zeggen. Lijkt, want het is niet zo. Pasen is wel happy maar niet het ‘einde’ bedoel ik.

De meest geliefde mens, die ooit op aarde heeft rondgewandeld, Jezus, is na een tenenkrommend proces op een wrede manier aan een kruis gespijkerd, vermoord en begraven in een grafspelonk.
Steen ervoor, zware steen ervoor. Over en uit! Verschrikkelijk!
Om een slapeloze nacht van te krijgen. De mensen- en niet te vergeten de kindervriend Jezus had beter verdiend.

Op Pasen blijkt ineens het graf leeg! Niet te geloven!‘Jezus die jullie zoeken is niet hier. Hij is opgewekt!,’ krijgen rouwende vrouwen te horen. Een pak van ons hart! ’t Is toch goed afgelopen met deze fantastische mens.
‘En Hij leefde nog lang en gelukkig!’We kunnen vannacht rustig gaan slapen. The End!

Herschepping

Volgens mij slaan we met een dergelijk Hollywoodachtig happy end de plank van een nieuwtestamentisch Pasen behoorlijk mis. Nee, nu begint het feest in het Nieuwe Testament pas! Pasen is een happy start. Voor alle gedachten en daden die als duisternis getypeerd moeten worden, nacht, wil God zoals op die eerste dag in de graftuin het licht door laten breken. Waar wij van al het goede en mooie een schroothoop hebben gemaakt, daar wil Hij alles transformeren tot een tuin.
Pasen luidt het begin van de herschepping in, ook wel nieuw leven genoemd. Voor dit paaspreekje pak ik uit het totale pakket aan nieuw leven maar drie innovaties bij de kop. ’t Wordt anders te veel.Het gaat vanmorgen over het feest van: 1. de schone lei, 2. de vernieuwing van ons denken, over de laatste vijand en 3. een nieuw, levend lichaam.

Een schone lei

Het moet u opgevallen zijn: Petrus wordt met naam in het Paasevangelie van Marcus vermeld. ‘Vertel aan de discipelen dat de opgestane Heer aan hen in Galilea zal verschijnen,’ luidt de opdracht aan de vrouwen in het lege graf. ‘En aan Petrus!’ Met nadruk. Een nieuw begin zou best voor deze man wel eens geen overbodige luxe kunnen zijn geweest. Klopt! Voor wie eigenlijk niet?
Petrus was kort voor Pasen nog diep overtuigd van zijn eigen voortreffelijkheid. Hoog had hij opgegeven van zijn trouw aan Jezus.
In tegenstelling tot de andere volgelingen waande hij zichzelf een supergelovige.
‘Je zult mij drie maal verloochenen, voordat de haan heeft gekraaid,’ schatte Jezus hem veel beter in, dan hij zichzelf. Touché! Toen hij immers in een dreigende situatie in het gerechtsgebouw waar Jezus terecht stond, geïdentificeerd werd als volgeling van een foute Jezus, verloochende hij zijn meester tot drie keer toe, bang zijn kruis op zich te moeten nemen, net als Jezus.
Ik ken die mens niet’, zwoer en vloekte hij zich los van lastige vragen, en tegelijkertijd van Jezus. Op dat moment kraaide de haan en schudde het beest Petrus uit zijn te mooie droom wakker. Tranen van berouw kwamen tevoorschijn!
Op de toren van de kerk staat een haan. Het is het symbool van de opstanding van Christus. Het is de vogel, die het licht aankondigt
als het nog donker is. De haan herinnert mensen aan de opstanding, aan de kracht van het leven en het licht, dat sterker is dan de dood en de duisternis. Pasen is de nieuwe dag van God. Het betekent dat er vergeving mogelijk is en een nieuw begin voor mensen die zoals Petrus en aanverwanten goed de fout zijn ingegaan. Met de slogan die recht uit het hart van Pasen komt gaan hij en de andere apostelen vervolgens de wijde wereld in.
‘Heb berouw en ontvang vergeving van zonden!’ roepen ze.
Deze woorden lijken afkomstig uit een loodzware preek. In werkelijkheid komen ze uit een feestelijke paaspreek. Aan individuen en groepen die de verkeerde weg zijn ingeslagen biedt God vergeving van zonden en een nieuwe start aan. Pasen gaat over de kans om altijd weer met een schone lei te kunnen beginnen.

Vernieuwing van ons denken

Nu over een andere vernieuwing die met de opstanding van Jezus Christus onze wereld binnen wandelt. De vernieuwing van ons denken en wel over de laatste vijand of te wel de dood.
Een hele lastige omdat de logica van het kerkhof ijzersterk op ons overkomt. Ik deel een ervaring met u om duidelijk te maken wat ik bedoel met de vernieuwing van ons denken over ons levenseinde.

De uitvaartverzorger wijst familie en genodigden daar hun plaatsen.
De muziek van de overledene wordt gespeeld. In plaats van in een rechthoekige ruimte, nemen de nabestaandenin een ronde aula afscheid. Een cirkelvormig plafond, enigszins naar beneden afhangend, -’t had wel wat weg van een vliegende schotel- accentueert de cirkel waarin familie en meelevende opgenomen zijn.
De kist met het lichaam van de overledene neergezet op middenas van de cirkel steekt de aula in. Ronde lampen leveren schemerlicht.
Het is daar alles cirkel wat de klok slaat. Dit concept van de architect vertelt een logisch verhaal. Beste allemaal, wij zijn opgenomen in de cirkelgang van leven en dood. We maken deel uit van de kringloop der natuur. We lopen op een weg van opgaan, blinken en verzinken.
Ach, tegen de eeuwige cyclus van het komen en gaan, van generatie na generatie is geen kruid gewassen. Ja, de vruchtbare natuur brengt keer op keer nieuw leven voort. We zitten nu in de sfeer van paaseieren, paashazen en gele kuikentjes, symbolen van de kracht van het leven. Uiteindelijk het einde.
‘Berust in de cyclus van leven en dood! troost de ronde vormgeving van de aula in het crematorium.‘ ‘Weet je geborgen in the circle of life! Overigens, The circle of life (De cirkel van het leven) is de titel van een lied uit de musical The Lion King.

Een predikant ging in die bewuste aula voor in een afscheidsplechtigheid. ‘Is hier een paaskaars,’ vroeg hij, gewend aan er een in de kerk. Die was er niet. ‘Er hangt een kruis aan de muur,’ verontschuldigde de medewerker van het crematorium zich. O ja, en we hebben wel een paar gewone kaarsen. ‘Dan doen we het daar mee.’
Het licht van de paaskaars straalt hoop uit. De apostelen, de architecten van het christelijke geloof, droegen met verve de boodschap van Pasen uit: Jezus Christus is opgestaan als de eerste……

De kringloop van de natuur heeft God met de opstanding van zijn Zoon verbogen tot een rechte lijn, een rails, met als eindbestemming het eeuwige leven.

Sinds Pasen draaien we niet meer in een kringetje rond. Altijd weer indrukwekkend zijn in dit verband de laatste woorden van ds. Dietrich Bonhoeffer. Toen de nazi’s er in 1944 achterkwamen, dat hij betrokken was bij een aanslag op Adolf Hitler werd de Duitse predikant ter dood veroordeeld. Op 9 april 1945, een paar weken voor de bevrijding, werd het vonnis voltrokken. Hij was 39 jaar oud. Zijn laatste woorden waren: ‘Dit is het einde, maar voor mij het begin van het leven.’

Ik zie ze nog zitten in de aula van het crematorium, de nabestaanden van een Nederlandse man, die getrouwd was geweest met een Surinaamse vrouw. Verbazingwekkend, ze waren gekleed in het wit.
Wit, de feestkleur van de kerk. ’t Was nieuw voor mij. Hoe denken die mensen eigenlijk?

Een nieuw, levend lichaam.

Na de schone lei en de vernieuwing van ons denken over het levenseinde een derde element van nieuw leven, herschepping of te wel recreatie. Ik wil het hebben over het nieuwe, levende lichaam van Jezus. Een mooi verhaal ter verduidelijking.

Weet je, in Chili, daar hadden de meeste mensen het heel erg arm.
Ook nu nog hebben velen het er in dat Zuid-Amerikaanse land niet breed. En toen kwam daar in 1970 een nieuwe president: Salvador Allende. Zijn politieke kleur doet er even niet toe. Die man werkte er heel erg hard voor, dat de rijken de rijkdommen van het land met de armen zouden delen. Dat stuitte de grootgrondbezitters behoorlijk tegen de borst. Allende maakte vijanden. Op een kwade dag werd hij om het leven gebracht. En heel veel van zijn vrienden en helpers.
Eén van de aanhangers van Salvador Allende heette Pablo Neruda.
Pablo kon hele mooie liederen maken. Hij werd vermoord. Toen de mensen de kist van Pablo in het graf lieten zakken
riep ineens iemand: ‘Pablo, dónde estás?’ ‘Pablo, waar ben je?’
Even bleef het stil. En toen was er ineens een stem uit de omstanders en die riep helder: ‘Presente!’, ‘Present!’ En weer die vraag: ‘Pablo Neruda, waar ben je?’ Nu klonken er al meer stemmen: ‘Presente!’ ‘Aanwezig, hier ben ik!’ En toen riepen ze ook andere namen,
van vrienden die omgekomen waren, en ze riepen die van Salvador:
‘Salvador Allende, waar ben je?’ En alle mensen riepen, heel luid: ‘Presente!’

Kippenvel, toch! Grote figuren uit de geschiedenis leven voort door de invloed die ze hebben op de levens, op de hoop, op de gedachten
op de daden van hun aanhangers. In die zin zijn ze niet dood. Jezus Christus blijft present wanneer wij als zijn volgelingen met zijn leven, sterven en opstanding aan de slag gaan.
Er is geen lijk, zolang de kerk zijn levende lichaam is. ‘Waar is Hij?’,
vragen de zoekende vrouwen in het lege graf zich af. En de boodschap van God luidt: ‘Hij gaat u voor naar Galilea. Daar zult u hem zien!’ Galilea. Daar sprak Jezus in synagogen en in de huizen van de mensen. Hij onderwees er een nieuwe leer met gezag.
Uit zijn handen ontvingen de mensen daar de broden en de vissen.
Hij deelde met Jood en met heiden. In die streek droeg Hij zorg voor zieken. Hij uitte zijn liefde voor kinderen en lieden minder in tel.
Daar legde hij demonen het zwijgen op en stilde de storm. Hij vertelde er zijn gelijkenissen. Hij hield in Galilea maaltijden met de minsten der mensen. Zo bracht zijn gelijkenissen daar in de praktijk.
Vergaf zonden.

Pasen is niet een Holywoodachtig happy end van een leven dat schipbreuk leed. Pasen is het begin voor de volgelingen van Jezus,
om individueel en in groepsverband aan de omgeving te laten merken dat Jezus leeft.
Waar bent U, Jezus? Na 2000 jaar. ‘Present!’, roepen christenen.
‘Present!’
Hij zit aan de rechterhand van God, de Vader, in de hemel
en zit, staat en gaat daar waar Hij invloed uitoefent op de levens, op de hoop,op de gedachten, op de daden van zijn volgelingen.
Hij staat op waar mensen in zijn Geest leven, vol geloof, hoop en liefde. Samen met andere kerken vormen we het nieuwe, levende lichaam van Jezus Christus. Is het geen feest?

Het begint..

Een meisje in de 8ste groep van de basisschool hoorde voor het eerst van haar leven het verhaal van Pasen. Met steeds groter wordende ogen luisterde ze naar de Bijbelvertelling van de leerkracht.
Ontsteld en helemaal ondersteboven reageerde ze met: Opgestaan uit de dood, maar dat kan toch helemaal niet! Wat is er hier aan de hand?
Pasen luidt het begin in van een onvoorstelbare, ongehoorde, niet te geloven herschepping, ook wel nieuw leven met God en elkaar genoemd. Recreatie. Transformatie. Wedergeboorte houdt ondermeer in:

Berouw, vergeving van zonden en een schone lei. Kansen. De vernieuwing van ons denken over de laatste vijand. Hoop! En mensen die Jezus belichamen. De kerk. En nog veel meer. Voor alle gedachten en daden die als duisternis getypeerd moeten worden, als nacht, wil God het licht door laten breken, zoals op de eerste scheppingsdag.
Waar wij mensen van al het goede en mooie een schroothoop hebben gemaakt, daar wil Hij alles transformeren tot een tuin.

Het is al lang begonnen, toen en daar!
Pasen zet zich voort, hier en nu!

Geef een reactie