HOE VERANDER JE WATER IN WIJN?

Wijn. Dat is niet zomaar een drank. Wijn is in de Bijbel het teken van de liefde tussen God en mensen. Een goed huwelijk weerspiegelt die liefde tussen hemel en aarde. Plots grote schrik. De wijn is op! Water rest. De vreugde
vloeit weg. De relatie is stuk. De liefde op. Het feest is over. Wat nu?
Laat nu net Jezus in de buurt zijn. Daar is hij speciaal voor gekomen. Hij wil dat het feest doorgaat. Hij kan het niet hebben dat de liefde verdwijnt en de relatie verbroken blijft. Hij verandert dus water in wijn. Hoe doet
Jezus het? Wat gebeurt er dan voor moois? ‘Kom en zie!’ schrijft de evangelist Johannes.

Lezingen: Jesaja 62 : 1 – 5 en Johannes 2 : 1 – 11

‘Dit heeft Jezus in Kana, in Galilea gedaan als eerste wonderteken; hij toonde zo zijn grootheid en zijn leerlingen geloofden in hem.’

Johannes 2:11

Water en wijn
Een keer heb ik er in een trouwdienst over deze merkwaardige bruiloft gepreekt. Het was in een dienst voor een bruid en de bruidegom die al wat ouder waren. Voor beiden was het hun tweede huwelijk. Hun eerste relatie was stuk gelopen met als gevolg een scheiding. In de preek over Johannes 2 van toen, ging het eerst over de stenen watervaten bij de ingang van de bruiloftszaal in Kana. Het water diende voor het wassen en opfrissen van de warme en stoffige voeten van de gasten. Het waren zes watervaten. Zes. Het getal staat in de Bijbel voor de onafheid, het gebrek, de beperkingen van ons menselijk bestaan. Zes is immers één minder dan zeven, het getal van de volkomenheid. Bij elkaar 600, 700 liter reinigingswater op de bruiloft te Kana.

Water
Toen de wijn tijdens het feest van het huwelijk opraakte, je kunt ook vertalen met: ‘er was überhaupt geen wijn’ , dreigde het feest in het water om te komen. De wijn, de wijn op, de spirit weg, de liefde passé, water in overvloed. De beelden spraken voor zich voor het bruidspaar: de kloof die groeide en groeide in het eerste huwelijk, de woordenwisselingen, de breuk, de pijn, de boosheid, de scheiding, de schrik en de terughoudendheid om opnieuw aan een relatie te beginnen. Het huwelijk ging kopje onder.

De preek toen eindigde met Jezus die de watervaten laat vullen. Eén van de bedienden krijgt opdracht om de ceremoniemeester daarvan te laten proeven.
Het water blijkt veranderd te zijn in de allerbeste wijn! Hoe is het mogelijk?
Na ijzige verkilling kan de liefde, trouw en zorg weer opbloeien. Als gelovige ervaar je de nieuwe relatie als een geschenk uit de hemel. Het leven krijgt weer kleur. Liefde, zorg en trouw voor elkaar zijn teruggekeerd. Water werd veranderd in wijn, een wonder. Het gebeurt!

De bruiloft
De bruiloft te Kana uit Johannes 2 kan in een trouwdienst dienen als een passende lezing. De evangelist beoogde meer dan dat.

Het gaat hem niet zozeer om een boerenbruiloft in Kana, een dorp in de buurt van Nazareth in Galilea. Het gaat Johannes niet echt om de geluksdag van wee particulieren. Hij noemt niet eens de namen van de gelukkigen. Het draait niet om een party, die alleen maar kan slagen met grote hoeveelheden alcohol. Acht- à negenhonderd flessen Jezuswijn. De consumptie ervan moet in een dronkenmansfeest ontaard zijn,wat niet de bedoeling kan zijn van Jezus!

Het gaat in het evangelie om iets groters. Veel groters! De bruiloft met een overvloed aan wijn is in de Bijbel een beeld voor de relatie tussen God en mensen. Het feest te Kana is niet zomaar een feest.De Eeuwige is in het spel die een verbond sluit met zijn volk. Als tot grote schrik van de ceceremoniemeester, op een gegeven moment blijkt dat er geen wijn meer is, dan is dat een ramp. De vreugde uit de relatie tussen hemel en aarde is verdwenen. De band met God verbroken. De liefde op.

Nu concreet. Toen zijn vrouw ernstig ziek was beleefde de man zijn relatie met God als een realiteit. Het geloof leefde voor hem. De betrokkenheid van God op hem ervoer hij als een bron van vreugde, ondanks de grote zorgen in het gezin.

Wijn!
Zijn vrouw die op wonderbaarlijke wijze kracht ontleende aan haar band met God nam hem hierin ook mee op sleeptouw. Hij was er niet in opgevoed, zij wel. Ze leek op de vrouw uit de Bruiloft te Kana, de moeder van Jezus.
Toen de wijn bijna op was, kwam zij in actie. ‘Ze hebben geen wijn,’ spoorde ze haar zoon tot actie aan. ‘Wat wil je van me?’ reageerde Jezus bot. Desondanks sprak zij tot de bedienden: ‘Doe maar wat hij jullie zegt, wat het ook is.’ Ondanks de afwijzing van haar verzoek aan Jezus om te hulp te schieten, bleef ze hopen en vertrouwen. Ondanks har ernstige ziekte bleef ze hopen en vertrouwen.

Zijn vrouw stierf. Er gingen jaren van rouwverwerking over de man die achterbleef en zijn kinderen heen. Pas bekende hij eerlijk, dat zijn vroegere sterke geloof verkruimeld was tussen de molenstenen van de vele vragen en de problematische gezinssituatie. Hij miste het voorbeeld van zijn intens gelovige vrouw, die het met Jezus durfde wagen. Niet zien en toch geloven! Dat ging hem niet goed meer af. Hij was het kwijt. Zijn geloof verpieterde. De wijn raakte op. Water restte. Hij is niet de enige bij wie het geloof op een laag pitje staat.

Sociostress kan de relatie van gemeenteleden met God aantasten, vooral bij jonge gezinnen. Naast hoge hypotheeklasten, opgroeiende kinderen, ouder wordende ouders en carrière moeten maken met het oog op de toekomst, blijft er voor jonge gezinnen weinig tijd en energie over om te investeren in het geloof. Het lijdt een noodlijdend bestaan. Een verwaterd geloof kan naast sociostress ook veroorzaakt worden door een geloofscrisis. Dit in twijfel trekken van het bestaan van God waart rond in de hele Westerse wereld.

Wat moet je als weldenkend goed opgeleid mens aan met water dat in wijn veranderd? Dat kan niet! Wonderen bestaan niet. Oud-hoogleraar natuurkunde A. van den Beukel brengt deze kritische blik in een mooi verhaal onder woorden.

‘Stel, onder de gasten op de bruiloft te Kana bevindt zich een chemicus,’ fantaseert Van de Beukel. Een man van de wetenschap. Hij loopt daar rond in zijn witte jas. Wanneer hij de bedrijvigheid rondom de watervaten bespeurt ontwaakt zijn argwaan. Wat gebeurt hier? Kan dit? Snel tapt hij een monster uit de vloeistof in een watervat in een reageerbuisje af. Eentje voor het wonder. Eentje na het zogenaamde wonder nog één. Hij spoedt zich naar zijn laboratorium en analyseerde de inhoud. ‘Als ik het niet gedacht heb,’mompelde hij, ‘tweemaal H2O.’ Gewoon water.

Wie Johannes 2 met zijn ratio benaderd, zit op de verkeer golflengte, mist de essentie en proeft alleen water. Water in wijn veranderd, heeft bij Johannes niets te maken met hokus pocus. Het gaat om Jezus, die een relatie met God nieuw leven inblaast. Daar is hij speciaal voor gekomen. Hij wil dat het feest van het geloof doorgaat. Water verandert hij in wijn. Hij kan het niet aanzien, dat de liefde verdwijnt en de relatie met de hemel verstoort of zelfs verbroken raakt. Daar gaat het de evangelist Johannes om. Met: ‘Dit heeft Jezus in Kana in Galilea gedaan als eerste teken; hij toonde zo zijn grootheid en zijn leerlingen geloofden in hem’ sluit hij De Bruiloft te Kana af.’ Jezus wil het vuurtje van het geloof oprakelen. Bij de evangelist Johannes heeft Jezus succes!

Liefde
Niets menselijks was de evangelist Johannes vreemd. Hij zal zijn twijfels gehad hebben. Hij zal goede en slechte momenten als gelovig mens hebben ervaren.
Supergelovigen bestaan niet. Jezus rakelde het vuurtje van geloof bij hem op. Vooral de liefde die Jezus uitstraalde was brandstof voor het geloof van Johannes. Liefde!

Let op het incident op het bruiloftsfeest te Kana. De moeder was Jezus is aanwezig op het feest en zij ontdekt dat de wijn opraakt. Zij vraagt haar zoon het feest voor het bruidspaar redden. Hij weigert met als reden: ‘Mijn tijd is nog niet gekomen.’ Jezus geeft beslist en afwijzend aan dat zijn tijd nog niet gekomen is. Hij is meer kind van de Vader, dan van de moeder. Ten aanzien van mensen neemt Hij zelf, soeverein zijn beslissingen. Nu nog niet dus! Wanneer dan? Geduld, mensen. Het moment zal komen.

De echte tijd, de ure, geeft het Grieks, breekt pas aan op het einde van zijn leven. Water wordt wijn het hoogtepunt van Johannes 2 verwijst naar Johannes 13. Hoofdstuk 13 begint met de opmerking: ‘Jezus wist dat zijn tijd was gekomen.’ Het is dan kort voor het pesachfeest. Wat Hij nu gaat doen, daartoe is Jezus in de wereld gekomen. Die bewuste dag eet hij met zijn discipelen. Hun geloof verplicht hen handen en voeten met water te reinigen alvorens aan de maaltijd deel te nemen. Voor die rituele wassing staan er watervaten klaar. Waar is de slaaf die de voeten van de gasten zal wassen? Ze beginnen toch maar. Plots staat Jezus tijdens de maaltijd op van tafel. Hij legt zijn bovenkleed af, slaat een linnen doek om en giet water in een waskom. Hij wast de voeten van zijn volgelingen en droogt ze af met de omgeslagen doek. Op dat moment gaat het water over in wijn, als u begrijpt wat ik bedoel. Wijn is in de bijbel het symbool van messiaanse, dienende liefde.

‘Hij had de mensen die hem in de wereld toebehoorden lief, en zijn liefde voor hen zou tot het uiterste gaan,’ schrijft Johannes.

Hij bukte zich om aller dienaar te zijn, hij ging daarvoor tot op het kruis. Het rood van de wijn verwijst naar zijn bloed. Water wordt wijn. Dat kan. Echt waar. Ik heb het zien gebeuren. U ook! Of iets soortgelijks.

Het verpleeghuis
Haar man woont daar al jaren. Hij is totaal verlamd. Zit in een rolstoel.Zijn vrouw met wie hij al heel wat huwelijksjubilea gevierd heeft, bezoekt hem trouw, bijna iedere dag. Met grote toewijding voert zij haar man in de rolstoel dan ksinaasappelsap. Theelepeltje na theelepeltje, dag voor dag.
Maar hij proeft geen sinaasappelsap. Het smaakt naar liefde, pure liefde. Zij verandert sap in wijn. Iedere dag.

De mensheid zit niet te wachten op een Jezus die op wonderbaarlijke wijze nog meer grote hoeveelheden wijn produceert. Er is al alcoholellende genoeg in de wereld. Een sterke relatie van liefde met God en met elkaar, dat is waar we behoefte aan hebben.

Jezus geeft een impuls
Wie trouwt in de kerk krijgt een trouwbijbel met een trouwtekst. ‘Jezus was ook uitgenodigd,’ is een mooie om mee te krijgen. Het bruidspaar wil het geloof meenemen in hun huwelijk. Niet altijd lukt het om het geloof persoonlijk of in het gezin de voorgenomen rol te laten spelen. Het is er gewoon niet van gekomen. Sociostress. Geloofscrisis. Noem het maar op.
Ons geloof heeft zo af en toe een nieuwe impuls nodig wil het een verrijking voor ons leven blijven. Dat kan! Jezus en zijn onbegrijpelijke liefde elektrificeerde het geloof van de evangelist Johannes. Hij laat het eerste openbare optreden van Jezus beginnen met water dat in wijn veranderd op de bruiloft te Kana. Hij ziet er de heerlijkheid, glorie van Jezus in.
God aanwezig.

De andere evangelisten hebben ieder hun eigen start van het werk van Jezus.
De eerste klap, die een daalder waard is, weet u wel. De evangelist Matteüs veert op door de Jezus van de Bergrede. Lucas wordt geraakt door Jezus die de schriften uitlegt in de synagoge van Nazareth. Jezus die met macht demonen uitdrijft voedt het geloof van Marcus. Deze en andere berichten van de evangelisten dagen ons uit om op zoek te gaan naar die kant van Jezus, die ons enthousiasmeert en inspireert.

Geef een reactie