Een weg voor samen – samen één! preek ds. Bert van der Linden 29-01-2017

Aanstaande zondag vieren we in een feestelijke dienst in de Kerk aan de Haven het samengaan van de wijkgemeenten Ambrosiuskerk en Kerk aan de Haven.
Ooit waren we ‘samen op weg’. Na de bestuurlijke vereniging in 2011 ‘op weg naar samen’.
Op 29 januari 2017 zijn we eindelijk ‘samen één’! We zijn niet de eerste die op weg zijn gegaan naar onze bestemming. In de Bijbel reizen aartsvaders, apostelen en profeten wat af. Aan de weg die ze afleggen kun je aflezen wie zij waren. Neem Abraham. God roept hem het oude en vertrouwde achter zich te laten en te vertrekken naar een onbekende toekomst. Wat drijft hem en waarom durft hij stappen te zetten?
In de dienst nemen we dankbaar afscheid van de ambtsdragers uit de periode die voorgoed achter ons ligt. De ambtsdragers voor de nieuwe kerkenraad zullen met vreugde bevestigd worden. In de voorbeden staan we in het bijzonder stil bij de leden van de werkgroepen. De Zanggroep werkt muzikaal mee. Echt een dienst eneen zondag om het samengaan te vieren!

Lezingen: Genesis 12 : 1 – 9 en Efeze 4 : 1 – 6

Genesis12: 1

1. Lichtend licht

Afgelopen maandag nam een journalist van het Brabants Dagblad de ouderling communicatie, Danielle van Drongelen en de beide predikanten, collega Otto Grevink en mij op locatie, in deze kerk een interview af. Mooi artikel met mooie foto!
Hij meende te weten waarom de Ambrosiuskerk en de Kerk aan de Haven hadden besloten tot samengaan. ‘Laten we nou eerlijk zijn, jullie doen het vanwege het teruglopend kerkbezoek, de vergrijzing, de stagnerende financiën en het tekort aan menskracht’. De malaise van kerkelijk Nederland is heus niet aan Waalwijk voorbij gegaan. Hij bladerde om zijn mening te staven door een stapeltje A4-tjes met cijfers.

We konden niet doen alsof onze neus bloedde.Maar op de keper beschouwd is de uiteindelijke reden tot samengaan een andere dan het stoppen van gaten geworden. Ten diepste zijn we niet in beweging naar elkaar toe gekomen, vertelden we hem, om onze sores op te lossen, maar om onze roeping als leden van de gemeente van Jezus Christus met nieuw elan en ambitie in Waalwijk waar te maken. Samen. Trouwe gemeenteleden, goed bemenste werkgroepen en taakgroepen, en een nieuwe meer dan voltallige kerkenraad. We hadden om onze mening kracht bij te zetten kunnen bladeren in de Bijbel.

Genesis 12.

Abram, de vader van alle gelovigen, komt in beweging, omdat God hem roept en hem belooft te zegenen. En hij krijgt te horen, dat hij en zijn nakomelingen tot een bron van zegen zullen worden voor alle volken op aarde. De profeet Jesaja brengt de roeping van Israël als volgt onder woorden:

‘Ik maak je tot een licht voor alle volken,
om blinden de ogen te openen,
om gevangenen te bevrijden uit de kerker,
wie in het duister zitten uit de gevangenis.’

De Efezebrief vraagt dringend aan de gemeente van Jezus Christus de kerkelijke verdeeldheid te boven te komen en de weg van dezelfde roeping als Israël te gaan. Vanwege het licht dat in Israël en door Jezus Christus ontstoken is en om dat licht via de verkondiging, het pastoraat en het diaconaat met nieuwe geestkracht te mogen doorgeven, zijn we de weg naar samen gegaan. Samen versterken we elkaar en geven we meer licht, dan als éénpitters.

2. Samengeraapt

Op weg naar samen begint met de roepstem van God. De HEER zei tegen Abram: ‘Trek weg uit land laat je vanzelfsprekende veiligheid achter je en ga naar het land dat ik je zal wijzen.’ God gidst. En Abram ging op weg! Talrijke gemeenteleden van de Ambrosiuskerk en de Kerk aan de Haven hebben in de afgelopen jaren de roepstem van God, steeds intenser gehoord als aansporing om de algehele eenheid te zoeken. ‘God, uw Woord is een lamp voor onze voet en een licht op ons pad.’

‘Span u in voor de eenheid door de samenbindende kracht van de vrede,’ spreekt God ons aan in Efeze 4.

Want iedere christen en iedere kerk voor zich is te armoedig. ‘Ieder voor zich en God voor ons allen’ is vloeken in de kerk. We zoeken de eenheid niet omdat de beide gemeenten uit gelijkgezinden bestaan. Traditionelen of vooruitstrevenden. We zoeken de eenheid ook niet, omdat we onder een gezamenlijk belang onze schouders willen zetten. Dat doen vakbonden al, patiëntenverenigingen en de consumentenbond. We zijn ten diepste een samenraapsel, -excuses voor de uitdrukking van nederigheid- we zijn een samenraapsel uit diverse richtingen samengeraapt op één hoop door de verkondiging van het evangelie van Jezus Christus. We weten ons als zijn volgelingen geroepen hoe verschillend we ook zijn elkaar te aanvaarden in Jezus Christus en voor elkaar in te staan.

Het Brabants Dagblad kopte afgelopen donderdag: Protestantse Gemeente gooit roer om! ‘Van samen op weg’ voerde de reis naar ‘op weg naar samen’ om nu ‘samen één’ onze weg te vervolgen, het liefst in verbondenheid met alle kerken uit Waalwijk en de regio. En niemand van de leden kan tijdens onze gezamenlijke trektocht gemist worden!

3. Vertrouwen

De journalist van het Brabants Dagblad was ook zeer benieuwd naar onze visie op de toekomst van de samengevoegde Protestantse Gemeente te Waalwijk.
Wie niet! Hoe ziet het er straks in jullie kerk uit? Hebben jullie daar een voorstelling van? Het antwoord schudden we niet even uit onze mouw.
De weg naar een nieuw begin van een nieuwe gemeente met één kerkenraad, één kaartenbak en met één eredienst beschouwen we als een veelbelovende weg naar de toekomst. Maar wat kunnen we er nu al concreet over 2020, 2025 zeggen, we beginnen er nog maar net aan. De weg van samen ligt niet keurig geplaveid voor ons, maar moet tot op zekere hoogte nog gebaand worden. We weten niet precies welke hobbels we tegen zullen komen. Dat die er zullen zijn is wel zeker. Wie mee wil doen kan zich aansluiten om een goede weg naar de toekomst te ontsluiten voor ons allemaal. Ga mee op reis! Graag!

De vraag naar wat de toekomst zal brengen leggen we voor nadere oriëntatie weer naast het verhaal uit Genesis 12. We worden net als Abram geroepen om weg te trekken uit onze vertrouwde omgeving en op weg te gaan naar een onbekende toekomst. God belooft aan een nota bene kinderloze en oude Abram ot een groot volk te maken. Zonder te zien vertrekt hij in geloof naar het land dat zijn nakomelingen eens zouden moeten gaan bevolken. Het komt goed! Als hij eindelijk een zoon ontvangt moet hij opnieuw op weg gaan, dit keer naar een berg om daar zijn enige zoon te offeren. Nooit is de toekomst op dat moment zo onzeker geweest. De weg lijkt dood te lopen. Wat zullen onze moeilijke momenten worden?
Toch antwoordt Abram op het ‘Ga, jij!’ van de hemel, met ‘Ik ga!’. Abram laat voor Israël en de kerk het toppunt van vertrouwen zien. Hij is in de Bijbel een rolmodel van niet zien en toch geloven. Hoe de toekomst van de Protestantse Gemeente eruit zal zien?

De God van Abram is degene op wie wij vertrouwen tijdens onze tocht.
We vestigen onze hoop op hem. Naar zijn belofte wil hij in ons midden zijn.
We verkondigen door de bediening van het Woord zijn nabijheid en we vieren zijn aanwezigheid tijdens het avondmaal. Met de nakomelingen van Abraham, Israël, onderweg door de woestijn naar het Beloofde Land belijden we onze afhankelijkheid en bidden in deze dienst van samengaan:

‘Heer, onze God, we kunnen niet van hier gaan, als Gij niet met ons optrekt,
en wij kunnen hier niet settelen, als gij niet komt op deze plaats.’

We hebben een gezamenlijke bron, opdracht en een doel en we willen ons laten leiden door Woord en Geest, op hoop van Zegen.

Geef een reactie